Rankingi eliminacje do mistrzostw świata w piłce nożnej ze strefy UEFA

Dla grupy G eliminacji, w której grała Polska, końcowy ranking przedstawiał się następująco: Holandia – 20 punktów, Polska – 17, Finlandia – 10, Malta – 5 oraz Litwa – 3. Zwycięzcy dwunastu grup awansowali bezpośrednio na turniej w Kanadzie, Meksyku i Stanach Zjednoczonych, natomiast zespoły z drugich miejsc musiały kontynuować walkę w barażach. W dalszej części artykułu przeanalizujemy szczegółowe tabele i kluczowe momenty tych rozgrywek.

Jak wyglądał system kwalifikacji w strefie UEFA?

Formuła eliminacji do mundialu w 2026 roku zakładała udział 54 reprezentacji narodowych, które rozlosowano do dwunastu grup. W sześciu grupach rywalizowały po cztery zespoły, a w pozostałych sześciu – po pięć. Zasada była klarowna: tylko pierwsze miejsce w każdej grupie gwarantowało bezpośredni przepustkę na turniej zaplanowany na czerwiec i lipiec 2026 roku.

Drużyny, które uplasowały się na drugich pozycjach, nie traciły jednak szans. Dołączały do nich cztery reprezentacje z najlepszym bilansem w Lidze Narodów UEFA, które nie zajęły lokat 1-2 w swoich grupach eliminacyjnych. Łącznie w barażach miało rywalizować ostatecznie 16 ekip, a cała strefa europejska otrzymała pulę 16 miejsc na głównym turnieju.

Hierarchia w dwunastu grupach była czytelna od początku. Potentaci tacy jak Niemcy, Francja czy Hiszpania szybko odskakiwali rywalom, natomiast w innych zestawieniach o awansie decydowały pojedyncze wpadki faworytów. Ostateczne tabele odzwierciedlały często nie tylko punktowy dorobek, ale i dysproporcję w liczbie zdobytych bramek.

Jak prezentowały się tabele poszczególnych grup?

Analiza wszystkich dwunastu zestawień pokazuje, jak różnie układała się rywalizacja. W kilku grupach walka o drugie miejsce trwała do ostatniej kolejki, a bilans bramkowy odgrywał decydującą rolę przy równej liczbie punktów.

Grupa G – polska ścieżka

W grupie G Polska trafiła na Holandię, Finlandię, Maltę i Litwę. Końcowy bilans Pięciu zwycięstw, dwóch remisów i jednej porażki dał biało-czerwonym 17 punktów. Strata do Holandii wyniosła trzy oczka, jednak dystans dzielący drużynę od trzeciej Finlandii był już bezpieczny – aż siedem punktów różnicy.

Holendrzy zakończyli fazę grupową z kompletem 20 punktów i imponującym stosunkiem bramek 27 zdobytych przy jedynie 4 straconych. Litwa natomiast mimo trzech remisów nie zdołała wygrać żadnego spotkania i zamykała stawkę z trzema punktami na koncie.

Pozostałe grupy cztero- i pięciozespołowe

W grupie A Niemcy sięgnęły po 15 punktów, wyprzedzając Słowację, która z 12 oczkami zapewniła sobie baraż. W zestawieniu I sensacją był dorobek Norwegii – 24 punkty w ośmiu meczach, na co złożyły się same zwycięstwa. Włochy w tej samej grupie musiały zadowolić się drugą lokatą z 18 punktami.

W grupie H Austria i Bośnia zgromadziły odpowiednio 19 i 17 punktów, a Rumunia dzięki pozycji w Lidze Narodów również zachowała szansę na mundial. W grupie K Anglia nie straciła nawet punktu, notując osiem wygranych przy bilansie bramkowym 22:0.

W grupie L Chorwacja zakończyła zmagania z dorobkiem 22 punktów i 26 strzelonymi golami. Drugie miejsce przypadło Czechom, którzy zgromadzili 16 oczek. Wyspy Owcze natomiast zanotowały cztery zwycięstwa, co pozwoliło im na osiągnięcie 12 punktów.

Jak wypadła reprezentacja Polski w Lidze Narodów i barażach?

W eliminacjach Polska jako jedyna urwała punkty Holandii, remisując w Rotterdamie 1:1 oraz w Warszawie również 1:1.

Biało-czerwoni trafili do ścieżki B barażów, gdzie w półfinale czekała na nich Albania. Mecz rozegrano 26 marca 2026 roku na PGE Narodowym w Warszawie, przy wsparciu ponad 55 tysięcy kibiców. System pucharowy oznaczał, że rewanżu nie przewidziano – zwycięzca jednego spotkania przechodził dalej.

W drugim półfinale tej samej ścieżki Ukraina mierzyła się ze Szwecją. Szwedzi okazali się skuteczniejsi i to oni czekali na lepszego z pary Polska – Albania w finale zaplanowanym na 31 marca. Stawka była oczywista: triumfator finału jechał na mundial.

W półfinale Polska pokonała Albanię 2:1, a w finale uległa Szwecji 2:3. Cała ścieżka B przyniosła więc awans ekipie ze Skandynawii. Podobny dreszczowiec miał miejsce w ścieżce D, gdzie Dania rozbiła Macedonię Północną 4:0, ale w finale Czesi wyeliminowali Duńczyków po rzutach karnych.

Ścieżka półfinałów barażowych

W ścieżce A Włosi pokonali Irlandię Północną 2:0, a Bośnia i Hercegowina wyeliminowała Walię również po rzutach karnych. Finał tej ścieżki zakończył się triumfem Bośniaków, ponownie po serii jedenastek. W ścieżce C Turcja minimalnie ograła Rumunię, a Kosowo strzeliło cztery gole Słowacji – w finale górą była jednak Turcja.

Które wyniki w grupie G miały największe znaczenie?

O losach drugiego miejsca w grupie G przesądziły bezpośrednie starcia Polski ze średniakami. Porażka 1:2 w Helsinkach z Finlandią była ciosem, ale rewanż na Stadionie Śląskim w Chorzowie – wygrany 3:1 po golach Casha, Lewandowskiego i Kamińskiego – przywrócił kontrolę nad sytuacją.

Nie można też pominąć wyjazdowej wygranej z Maltą, gdzie po zaciętym meczu padł wynik 3:2 dla biało-czerwonych. Bramki Lewandowskiego, Wszołka i Zielińskiego dały trzy punkty.

Bezpośrednie starcia z Litwą

Historia konfrontacji obu krajów przed 2025 rokiem obejmowała jedynie mecze towarzyskie. Bilans 11 spotkań: 5 zwycięstw Polski, 4 remisy i 2 porażki wskazywał na lekką przewagę biało-czerwonych, choć Litwini dwukrotnie potrafili wygrać – między innymi 2:0 w Kownie w 2011 roku.

W eliminacjach obie ekipy spotkały się dwukrotnie. W Warszawie Robert Lewandowski w 81. minucie zapewnił skromne zwycięstwo 1:0. Rewanż w Kownie padł łupem Polski – gole Szymańskiego i Lewandowskiego ustaliły wynik na 0:2 dla przyjezdnych.

Jak prezentowali się najlepsi strzelcy eliminacji?

W skali całych kwalifikacji prym wiódł Memphis Depay, który dla Holandii zdobył łącznie 16 goli. Drugi w klasyfikacji Erling Haaland uzyskał 8 trafień. Z Polaków najwięcej bramek – 4 – zapisał na swoim koncie Robert Lewandowski, a Karol Świderski i Matty Cash dołożyli po dwa trafienia.

W pozostałych grupach brylował też Benjamin Šeško ze Słowenii oraz Cristiano Ronaldo, który dla Portugalii strzelił 5 goli. W grupie H aż 9 trafień zanotował Marko Arnautović, co dało mu tytuł wicekróla strzelców całych eliminacji. Warto odnotować również dorobek Lukasa Podolskiego – 4 gole w barwach Niemiec.

W zestawieniu asyst przodowali Bruno Fernandes (Portugalia) z 7 ostatnimi podaniami oraz Kevin De Bruyne (Belgia), który zanotował 6 asyst. Obaj rozgrywający odegrali istotną rolę w ofensywie swoich drużyn narodowych.

Kiedy odbędą się finały baraży i turniej główny?

Półfinały baraży rozegrano 26 marca 2026 roku, a finały zaplanowano na 31 marca. Mecze decydujące o czterech ostatnich biletach do mundialu odbyły się w formacie pojedynczego starcia – remis po 90 minutach oznaczał dogrywkę, a następnie konkurs jedenastek.

Cały turniej finałowy rusza 11 czerwca 2026 roku i potrwa do 19 lipca. Areny rozmieszczono w szesnastu miastach trzech państw gospodarzy. Mecz otwarcia zaplanowano na Estadio Azteca w Meksyku, natomiast finał odbędzie się na MetLife Stadium w New Jersey w USA.

W porównaniu z poprzednimi edycjami nastąpiło poszerzenie liczby uczestników – z 32 do 48 drużyn. UEFA otrzymała 16 miejsc bezpośrednich, co stanowi wzrost o trzy w stosunku do mundialu w Katarze.